Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Moondrive. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Moondrive. Pokaż wszystkie posty

piątek, 19 maja 2017

Królewska klatka | Victoria Aveyard [przedpremierowo]






Czy wspominałam już, jak bardzo nie mogłam doczekać się tego tomu? Chyba milion razy, prawda? Trudno - powiem to jeszcze raz, dobitnie i szczerze. Czekałam na "Królewską klatkę" od chwili zakończenia drugiej części serii, bo autorka zostawiła nas z wieloma pytaniami i gigantyczną pustką w sercu. Czy Victoria Aveyard sprostała moim oczekiwaniom?


 Tytuł oryginalny: The King's Cage
Autor: Victoria Aveyard
Seria: Czerwona królowa #3
Liczba stron: 558
Czas czytania: 2 dni



Kiedy tylko książka trafiła w moje ręce, zabrałam się za nią z mętlikiem w głowie i przeczytałam jej znaczną część podczas tego jednego posiedzenia - potwierdza to, że jest ona niesamowicie lekka w czytaniu, wciągająca i przyjemna dla czytelnika. Autorka nie zmieniła swego pióra, więc dalej utrzymuje się on w młodzieżowym stylu. Nie odbiera jej to jednak wyjątkowości, bo Victoria naprawdę dobrze pisze.

Co u bohaterów? Otóż dzieje się i to dużo. Strony wypełniała akcja, akcja i jeszcze raz akcja, co wyróżnia ten tom na tle drugiego, którego początek rozkręcał się wolno. Mare utrzymuje swoje stanowisko silnej i niebezpiecznej babki ze "Szklanego miecza", a to łechtało moje serce, bo naprawdę kocham jej kreację na Widmo Zemsty i Walki (sama to wymyśliłam, więc nie oceniajcie). Nie musicie się bać, nie dała sobie w kaszę dmuchać. Trzeba jednak pamiętać, że wspomnienia śmierci brata, ogromne poczucie winy i klęski wciąż goszczą w jej głowie, więc bez okresowego smęcenia się nie obyło. Pomyślmy jednak, czy bez tego książka byłaby aż tak autentyczna? Czasami irytowało mnie jej wieczne wycofanie, ale nie mogę powiedzieć, że jakoś szczególnie mnie tym do siebie zraziła.
Jak można domyślić się po opisie, ten tom pełen jest Maven'a, a to, przynajmniej dla mnie, kolejny powód, by pokochać tę książkę. Tego chłopaka albo się lubi, albo nienawidzi, a ja go kocham i bronię zawsze, gdy tylko usłyszę złe słowo (ale ja tak mam z każdym czarnym charakterem, więc ponownie - nie oceniajcie). Mimo jego wiadomych czynów i tej całej otoczki bad boy'a warto zwrócić uwagę na jego dobrą kreację - autorka dobrze oddała jego problemy, niezdecydowanie, wahania nastrojów, zagubienie. Podkreśliła, że pod maską "tego złego" kryje się chłopak, który został wychowany tak a nie inaczej i który musi stawić czoła całemu królestwu. Więcej wam nie powiem, bo musicie przekonać się sami, ale zdecydowanie Maven'a zaliczam do plusów. 


W "Królewskiej klatce" obserwujemy walkę dwóch grup społecznych i sam obraz rebelii został ciekawie ukazany. Dobrym pomysłem autorki było podzielenie narracji między dwóch bohaterów - zamkniętej z ludźmi króla Mare oraz Cameron walczącej z królem jako członek Szkarłatnej Gwardii. 

Myślę, że trzeci tom nie jest aż tak dobry jak pierwszy, ale fani całej serii na pewno się nie rozczarują, bo wszystko to, co powinna mieć ta historia, zostało w niej zawarte. 
Ze zniecierpliwieniem przerzucałam kolejne kartki, zagłębiałam się w fabule i spędzałam naprawdę, naprawdę przyjemne chwile.  "Królewska klatka" to spiski, odkrywanie tajemnic bohaterów, bunty i walki. Chociaż chwilami męczyły mnie przydługie opisy i wielokartkowe rozdziały. Mój głód "Czerwonej królowej" został na chwilę zaspokojony, ale już ostrze sobie zęby na dalsze części, bo tak, po raz kolejny zostawiono nas z szeroko otwartymi oczami i dużym niedosytem. Obawiam się tylko niepotrzebnego rozwlekanie tematu, jednak jest za wcześnie na zamartwianie się tym.

Książka jest gruba, porządnie wykonana i ma piękną okładkę, więc i pod tym względem dorównuje poprzednim tomom. Osobom, które mają je już za sobą, polecam czym prędzej zabrać się za "Królewską klatkę". 
Nowi czytelnicy na sali? Super, to wasz moment, aby dać się skusić i przekonać na własnej skórze, czy moje ochy i achy są słuszne. Nie powiem, że nie ma tutaj wad, bo chyba idealnej książki nie napisał jeszcze nikt, ale jako książka młodzieżowa "Czerwona królowa" prezentuje się wyśmienicie i dostarcza tego, czego szukamy w fantastyce - ciekawych bohaterów, zwrotów akcji, przemyślanego tła i pomysłu. Myślę, że spośród wielu niepotrzebnych, identycznych zapychaczy książkowego rynku nastawionych na młodzież, "Czerwona królowa" i jej kolejne tomy są naprawdę warte uwagi. 

MOJA OCENA: 8/10

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Otwarte!

środa, 17 maja 2017

Seria "Czerwona królowa"


2 lata temu skuszona niesamowitą okładką sięgnęłam po serię, która miała nie wyróżniać się na tle innych, a być zwykłą guilty pleasure. Miała nie wnosić nic nowego do mojego życia, a jedynie zająć sobą mój czas. No właśnie - miała taka być, a nie była, bo jak się okazało seria "Czerwona królowa" to wspaniała fabuła, idealna dla fanów dystopii, niesamowicie bohaterowie, którzy wydają się żyć i czuć oraz zaskakujące zwroty akcji, które wyrywają z fotela! 

Myślę, że każdy z Was słyszał o tym tytule, a na pewno nieraz widział gdzieś ten piękny cover. 
Jeśli czytacie mojego bloga to, umówmy się, wiecie, jak bardzo przepadłam dla Mare, Cala i Mavena. A jeśli jeszcze jesteście ciekawi, za co ich tak pokochałam, przygotowałam dla was krótkie recenzje obu tomów w ramach przypomnienia serii przed premierą "Królewskiej klatki", a, uwierzcie mi, jest na co czekać!
Na końcu posta znajdziecie też niespodziankę, która przyda Wam się, gdy wysłuchacie już moich ochów i achów!


Czerwona królowa:

Coś, co urzekło mnie od początku to dziwny, wręcz okrutny świat, do którego wrzuciła nas autorka - bardzo dobrze go dla nas opisała i wyrobiła nam opinię na temat zasad tam panujących poprzez np buntowniczą stronę Mare. Jeśli o niej mowa to w tym tomie jest naprawdę przyjemną bohaterką, która wie, co robi, jest odważna, zaparta i samowystarczalna.
Książka łączy w sobie zarówno życie w zamku jak i szeroko pojęty wątek rebelii. Siedzimy jak na szpilkach, żeby tylko dowiedzieć się, co będzie dalej i przy okazji poznajemy nowych bohaterów. Mnie szczególnie urzekł Maven i myślałam o nim na długo po skończeniu książki.
"Czerwona królowa" była niezwykle wciągająca i po prostu przyjemna w czytaniu. Wywoływała duże emocje i trzymała w napięciu. Jeśli ktoś ma ją jeszcze przed sobą - spróbujcie, bo warto.




Szklany miecz:

Drugi tom nie pozostawił wiele do życzenia, bo akcja od początku ruszyła pełną parą! Autorka obdarowała nas ciekawym wątkiem, o którym nie mogę wiele powiedzieć, ale który mimo nużącego początku, okazał się być bardzo dobrze rozplanowany i znaczący dla całej fabuły - popchnął ją do przodu, a to chyba dobrze, że nie powielano tutaj schematów z tomu pierwszego. 
Osobą, której należą się największe brawa jest sama główna bohaterka. Mare przeszła olbrzymią przemianę i mnie osobiście jej "nowa twarz" chwyciła za serce i jeszcze nigdy jej tak nie kibicowałam. 
Więcej wam zdradzać nie będę, ale "Szklany miecz" to idealne wprowadzenie do finału, który będzie... rozpierniczał system i to totalnie! (Wybaczcie, imię mnie zobowiązuje do tego cytatu). 




Czy są na sali fani tej serii?! Pewnie tak, dlatego przypomnę Wam, że już 24 maja będziemy mogli powrócić do świata Mare i poznać jej dalsze losy! Nie mogę się doczekać, bo im bliżej do premiery, tym bardziej czuję to w kościach - będzie się działo. Specjalnie dla Was - fragment trzeciego tomu, aby tylko wzmocnić wasz apetyt! 

Osoby nowe serdecznie zapraszam do zapoznania się z serią, bo, na moje oko, warto dać jej szansę. 
No to może przejdźmy do tej niespodzianki? 
Kochani, Wydawnictwo Otwarte przygotowało dla Was kody rabatowe na oba tomy! 
Zniżka to aż -30%, więc namawiajcie siebie, portfele i rodziców i działajcie! 

Mam nadzieję, że seria Wam się spodoba. Zapraszam już 24 maja na recenzję "Królewskiej klatki". Już nie mogę się doczekać! 



środa, 25 stycznia 2017

Diabolika | S.J Kincaid [przedpremierowo]




Myślę, że nie ma osoby, która patrząc na tę okładkę, nie zainteresowałaby się tą pozycją. Do tego tajemniczy, chwytliwy tytuł. Nic dziwnego, że książkoholicy wyczekują jej ze zniecierpliwieniem - sama to robiłam. Czy "Diabolika" podobała mi się tak, jak tego oczekiwałam? 



 Tytuł oryginalny: The Diabolic
Autor: S.J Kincaid
Seria: brak informacji
Liczba stron: 400
Czas czytania: 4 dni









"Diaboliki NIE ZNAJĄ LITOŚCI.
Diaboliki są SILNE.
Ich przeznaczeniem jest ZABIJAĆ w obronie człowieka, dla którego zostały wyhodowane.
NIC WIĘCEJ SIĘ NIE LICZY.
Wyglądamy jak ludzie. Jesteśmy agresywni, zdolni do bezgranicznego okrucieństwa i absolutnej lojalności. Właśnie dlatego jesteśmy strażnikami zamożnych rodzin.
Służę córce senatora, Sidonii, którą traktuję jak siostrę. Zrobiłabym dla niej wszystko. Teraz, aby ją ochronić, muszę udawać, że nią jestem, zachowując w tajemnicy moje zdolności. Wśród bezwzględnych polityków walczących o władzę w imperium odkryłam w sobie cechę, której zawsze mi odmawiano - człowieczeństwo.
Mam na imię Nemezis i jestem diaboliką.
Czy mogę zostać iskrą, która rozbłyśnie w mroku imperium?"



Gdy czytałam pierwsze rozdziały, nie za bardzo wiedziałam, co się dzieje. Autorka rzuciła nas na głęboką wodę i gdyby nie opis z tyłu okładki - za pewne bym się nie odnalazła. Jednak to uczucie szybko minęło, autorka skupiła się na głównym wątku i powoli wyjaśniała swoją całą koncepcję - należą się jej wielkie brawa, bo zrobiła to bardzo rzetelnie. Częsty problem w książkach, które nie bazują na znanym nam świecie, ale tworzą coś zupełnie nowego, jest taki, że twórcy nie potrafią nam tego dobrze opisać, przedstawić, sprzedać swojej autorskiej rzeczywistości. Jednak nie w przypadku "Diaboliki" - S.J Kincaid sprytnie wplotła genezę tego świata w akcje powieści, wyjaśnienie w jaki sposób powstał. Utworzyła dużo nowych słów, postarała się, żeby wszystko wyglądało naturalnie i było łatwe do przyswojenia. 
Kolejnym plusem jest wątek poboczny książki - spór władzy i nauki. Wszelkie próby przywrócenia nauk ścisłych uznawane są przez cesarza za herezję i srogo karane. Wizja świata bez możliwości pozyskiwania wiedzy była naprawdę przerażająca i chociaż trochę mi to podchodziło pod znany wątek rebelii, zainteresowałam się i czytałam książkę z przyjemnością.
Właśnie, "Diabolikę" czyta się szybko, dzięki stylowi autorki, ale nie przechodzi się po niej jak po maśle. Mimo że to młodzieżówka, trzeba nad nią chwilę posiedzieć. Obfituje w intrygi, spiski, zwroty akcji. Obserwując poczynania Nemezis na cesarskim dworze, sami umieramy z niepokoju o dziewczynę, zastanawiamy się, czy ktoś odkrył prawdę i jak skończy się ta historia. 
Dużo osób zarzucało pozycji, że już po samym opisie czują zakazany romans. Uwierzcie mi, że to nieprawda. Fabuła jest zupełnie inna i mimo delikatnie zarysowanego romansu, akcja powieści się na nim nie skupia. Ja się na nim nie skupiałam. Osobiście nie znam książki młodzieżowej bez miłości w tle, ale tutaj nie jest to tak nachalne i przytłaczające jak mogłoby się wydawać. Jeśli ktoś wciągnie się w "Diabolikę", dostrzeże wiele plusów i zalet, na które będzie zwracał uwagę. 
Książka nie była schematyczna, ciężko było mi przewidzieć, co stanie się dalej.

Nemezis jako postać nie zarysowała się jeszcze zbyt dobrze. Jest silnym charakterem, rozsądnym. Miałam pewność, że nie zrobi żadnego głupstwa, a czytając młodzieżówki, jestem już na to uczulona. Bardzo podobała mi się także jej wierność Sydonii.

Muszę wam też wspomnieć o jej wspólnych scenach z matriarchinią. Kocham tę dwójkę, obie są waleczne, silne i gdy dochodziło do konfrontacji, nieraz wybuchałam śmiechem. Naprawdę dobry duet. 

Ostatnie rozdziały nieprzerwanie trzymają nas w napięciu! Zakończenie jest emocjonujące i nie mogę uwierzyć, że autorka miała tyle w zanadrzu. Nie wiem, czy pojawi się drugi tom, ale jeśli tak to za pewne będzie jeszcze lepszy, bardziej emocjonujący i nerwowy, chociaż i "Diabolice" tego nie brakowało. 

Podsumowując: ta książka to powiew świeżości w młodzieżówkach, dobrze wykreowany świat i dający się lubić bohaterowie. Do tego piękna okładka! 
Polecam ją fanom dystopii, stałym czytelnikom Moondrive oraz osobom, które chcą spróbować czegoś nowego. Uważam, że warto. 

MOJA OCENA: 8/10

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Otwarte


czwartek, 22 grudnia 2016

Tajemny ogień i Tajemne miasto [PRZEDPREMIEROWO] | C.J Daugherty i Carina Rozenfeld




"Tajemny Ogień" to pierwszy tom nowej serii autorki "Wybranych". Jej debiutancka saga zrobiła na mnie duże wrażenie (a przynajmniej pierwsze tomy), więc z dużym entuzjazmem podchodziłam do jej nowej książki. Jakie są moje odczucia po przeczytaniu obu tomów? 




Tytuł oryginalny: The Secret Fire
Autorzy: C.J Daugherty, Carina Rozenfeld
Seria: The Secret Fire #1 
Liczba stron: 384
Czas czytania: 2 dni








Dzielą ich setki kilometrów, łączy przeznaczenie.
Taylor Montclair (Anglia)
Pewnego dnia wybuch złości Taylor powoduje, że przedmioty wokół niej zmieniają swoje
położenie, a silne emocje zakłócają przepływ elektryczności. Dziewczyna poznaje szokującą
prawdę o swoim pochodzeniu. Dowiaduje się, że drzemie w niej tajemny ogień.
Sacha Winters (Francja)
Setki lat temu na stosie spłonęła alchemiczka, która rzuciła klątwę na trzynaście pokoleń
pierworodnych synów z rodu jej zabójców. Sacha jest trzynasty – za osiem tygodni ma
umrzeć. Na świecie jest tylko jedna osoba, która może mu pomóc.
Czy Taylor i Sacha zdążą się odnaleźć, nim on zginie, a świat pochłonie ogień?
Pradawna moc i śmiertelna klątwa, szaleńczy wyścig z czasem i walka z przeznaczeniem. 
                                                                                                      źródło: Lubimy Czytać


To, co podobało mi się najbardziej to przeplatane rozdziały z perspektyw obu bohaterów. Na pewno urozmaicało to historię, bo Sasha i Taylor bardzo się od siebie różnili, byli innej narodowości, wychowywano ich w innych warunkach i mieli odmienne zdanie na temat ich przypadłości. Każdy we własnym zakresie poznawał siebie i swoje zdolności, ale jednocześnie wiedział, że może na kogoś liczyć.
Autorki dobrze ukazały współpracę nastolatków, początkową niepewność i powolne zyskiwanie zaufania. 
Sasha w pierwszych rozdziałach wydawał się być zupełnie kimś innym. Figlarny, nonszalancki chłopak. Jednak wraz z rozwojem wydarzeń i poszerzaniem się naszej wiedzy na temat klątwy, zaczynamy rozumieć jego zachowanie, a chwilami nawet mu współczuć. Od dziecka żył ze świadomością, że mimo niewinności czeka go kara i śmierć. Oczywiście, jak to w książkach młodzieżowych, zmienił swój światopogląd za sprawą Taylor. Nie zrozumcie mnie źle - nie dziwię się zupełnie, bo gdybym poznała kogoś z takimi samymi zdolnościami i dostała choć odrobinę nadziei na ratunek - też bym się cieszyła. 
Jeśli chodzi o Taylor to mam do niej mieszane uczucia, raczej była mi obojętna.
Brakowało jej charakteru i "tego czegoś" - była nijaka. Wydaję mi się, że miała coś z Allie z "Wybranych", była tak samo porywcza, gotowa do poświęceń, ale też nierozważna.
Myślę więc, że fani tej serii znajdą w "Tajemnym ogniu" wiele plusów i będzie im się łatwo czytało.
Jeśli o czytaniu mowa: CJ pisze naprawdę dobrze  i nie miałam problemu z wkręceniem się w fabułę. Właściwie książkę wciągnęłam w ciągu dwóch dni, bo była cienka i pełna akcji.
Działo się dużo, ciągle pojawiały się nowe pytania i zagadki do rozwiązania.
Nie spodziewajcie się po "Tajemnym ogniu" zbyt wiele - autorki zrobiły z niej typową młodzieżówkę. Chwilami była przewidywalna, naciągana, ale jednocześnie przyjemna w odbiorze. Może nie należy do najambitniejszych powieści, ale jako coś luźnego sprawdza się znakomicie. Jestem pewna, że zadowoli czytających ją nastolatków. Czymś, co wyróżnia książkę Daugherty na tle innych z tego gatunku jest spora ilość tajemnic, zwrotów akcji i wątek alchemii.
Zakończenie również robiło swoje, więc nie powstrzymując się, zaczęłam tom drugi. 

Drugi tom rozpoczyna się od wartkiej akcji, żeby powoli zwolnić, a na koniec znów przyspieszyć.
Nie do końca mi to odpowiadało, ale na pewno wydarzenia z pierwszych 50 stron zachęcają do dalszego czytania. 
"Tajemne miasto" rozpoczyna się niedługo po wydarzeniach z tomu wcześniejszego, nie ma dużego przeskoku w czasie, a autorki zgrabnie i szybko wyjaśniły nam sytuację.
Czas na uratowanie Sashy kończy się, a tym samym znikają nadzieje obojga bohaterów. Wszystko leży w rękach Taylor, bo to ona posiada zdolności alchemiczne, ale Sasha nie siedzi na tyłku i nie czeka na zbawienie, oj nie. Bardzo mi tym zaimponował, nie rozpaczał nad losem, ale starał się coś robić, mam wrażenie, że nawet bardziej niż jego towarzyszka.
Kolejna bohaterka, której znaczenie wzrosło w tomie drugim to Louise i oh, uwielbiam ją. Silna, sarkastyczna i pewna siebie. Takie postacie lubię najbardziej, rozdziały z jej udziałem zawsze czytało mi się sprawniej i przyjemniej. 
Mam wrażenie, że drugi tom był słabszy od poprzedniczki. Autorki często zapychały strony niepotrzebnymi dialogami lub scenami, czasami fabuła się nie kleiła.
Chociaż "Tajemne miasto" ma też dużo plusów - przede wszystkim więcej alchemii i wszystkiego, co z nią związane, a to duży atutu serii. 
Do tego zakończenie, które było dobrze rozegrane, dużo się działo i akcja została dobrze poprowadzona. Nie będę wam spoilerować, ale chwilami bałam się o bohaterów i ze zniecierpliwieniem czekałam na rozwój sytuacji. 
Ogólnie rzecz biorąc seria jest przyjemna, wyróżnia się na tle innych dzięki wątkowy alchemicznemu, jednak bywa też schematyczna. Polecam ją młodzieży, która lubi, gdy książka pełna jest akcji, tajemnic i zwrotów akcji.

MOJA OCENA: 7/10


Za możliwość przeczytania obu książek dziękuję Wydawnictwu Otwarte



poniedziałek, 29 sierpnia 2016

Never never | Colleen Hoover, Tarryn Fisher





"Czasem wspomnienia mogą być gorsze niż zapomnienie. Charlie i Silas są jak czyste karty.
Nie wiedzą, kim są, co do siebie czują, skąd pochodzą ani co wydarzyło się wcześniej w ich życiu.
Nie znają swojej przeszłości. Pomięte kartki, tajemnicze notatki i fotografie z nieznanych miejsc muszą im pomóc w odkryciu własnej tożsamości.
Ale czy można odbudować uczucia? Czy można chcieć przypomnieć sobie… że ma się krew na rękach? A jeśli prawda jest tak szokująca, że tylko zapomnienie chroni przed szaleństwem?
Umysły Silasa i Charlie pełne są mrocznych tajemnic.
On zrobi wszystko, by wskrzesić wspomnienia.
Ona za wszelką cenę chce je pogrzebać."
                                           źródło: lubimy czytać






 Tytuł oryginalny: Never Never
Autorki: Colleen Hoover, Tarryn Fisher
Seria: -
Liczba stron: 382
Czas czytania: 2 dni


Tym razem zdecydowałam się umieścić tytuł z okładki. Dlaczego? Bałam się, że wam zaspoileruję, bo uwierzcie lub nie, ale ta książka jest tak tajemnicza i skomplikowana, że cokolwiek bym o jej fabule nie powiedziała, zdradzę tym samym jakiś istotny szczegół. 


"Powiedziałaś mi kiedyś, że zbyt wiele zaznanego w życiu dobra hamuje rozwój. Powiedziałaś, że ból jest konieczny, bo żeby odnieść sukces każdy musi najpierw nauczyć się walczyć z przeciwnościami losu. I właśnie to robisz... walczysz, gdy spodziewasz się ataku."

Zatrzymajmy się właśnie na fabule i wątku głównym. Na początku strasznie wkręciłam się w akcje "Never never". Starałam się czytać jak najszybciej, żeby poznawać nowe fakty i bawić się w małego detektywa wraz z głównymi bohaterami. Colleen lubi plątać i komplikować, więc wszystkie moje tropy były błędne. 
Samo rozwiazanie trochę mnie zawiodło, nie było tak spektakularne i niemozliwe, jak sobie to wyobrażałam, ale wierzę, że taki był zamysł autorek. 
Mimo tych delikatnych wątków fantastycznych jest to czysty romans i powinniśmy o tym pamiętać, bo słodkie słówka, gesty i ogólne love story występuję tu tak jak w innych książkach Colleen Hoover.

Nie czytałam nic pióra Tarryn, ale Hoover znam dobrze, więc wypowiem się trochę na jej temat. "Never never" jest czymś kompletnie innym, czymś, czego nie spodziewałam się po tej kobiecie i co trochę mi do niej nie pasuje. Może właśnie dlatego dałam jej zaledwie 7,5/10 - ponieważ nie była ona typowym historią, którą tak kocham w książkach tej pisarki.
Inne nie znaczy złe i doszłam do tego po skończeniu książki i chwili rozmyślań na jej temat. 




Przechodząc do bohaterów: jak zawsze byli ludzcy, charakterni i czułam, że mają serce. Czasem mnie irytowali ( a zwłaszcza Charlie), ale rozumiem ich postępowania, udzielały mi się emocje, które odczuwali i po prostu się z nimi zżyłam.
Wielki plus dla autorek za kreacje pobocznych bohaterów - Janette i Londona. Świetne osobowości, takie naturalne i żywe. 


"Nigdy nie zapominaj o tych, którzy utorowali Ci drogę. Nigdy nie przestawaj czynić świat lepszym dla tych, którzy przyjdą po tobie."


Czymś równie wartym uwagi jest praca Tarryn i Colleen - nie wiem, naprawdę nie wiem, jak można napisać wspólne książkę i zrobić to w takim stylu, że nie czułam, kiedy pisała która z nich. Równie dobrze mógłby to być jeden człowiek. Idealnie się zgrały i widać, że równie mocno czuły tę historię.


Okładka jest piękna, ale nie muszę o tym pisać, bo każdy to widzi - cieszę się, że wydawnictwo zatrzymało oryginalna grafikę oraz że wydali książkę jako całość, a nie dzieli na części, jak zrobiono to w USA.



Krótko mówiąc: książka jest inna niż pozostałe dzieła Colleen, ani gorsza, ani lepsza. Całość (jak po staremu) opiera się na wątku romantycznym, ale wzbogaciła się o skomplikowaną tajemnicę i elementy fantasy. Czyta się szybko, bohaterowie dopisali i znowu zaznaczyłam masę cytatów.


"Powiedziałam, że trzeba ufać instynktowi. Nie sercu, bo bywa, że oszukuje, i nie głowie, bo za bardzo opiera się na logice."


Moja ocena: 7,5/10

wtorek, 26 lipca 2016

mini recenzje #1 | annwithbooks



W dzisiejszym, pierwszym, zestawieniu omówię trzy książki, które zrobiły wokół siebie mniejszy lub większy szum. Chciałam wybrać pozycje popularne, takie, nad którym kupnem wciąż zastanawia się wiele osób. Recenzje nie będą długie (czego można spodziewać się po tytule), ale postaram się dobrać słowa tak, by już po tych kilku zdaniach łatwo było wam ocenić, czy to książka dla was. Gotowi? No to zaczynamy!




O "Osobliwych i cudownych przypadkach Avy Lavender" było naprawdę głośno.            Jej piękna okładką przewijała się przez większość blogów, filmików na youtubie i masę zdjęć na instagramie. Na początku nie chciałam po nią sięgać właśnie przez jej stale rosnącą popularność, ale kiedy trafiła się okazja, po prostu z niej skorzystałam -   i bardzo dobrze zrobiłam!
Ta książka to jedno wielkie zaskoczenie. Naprawdę, nigdy nie spodziewałabym się historii tego typu po tak prostym opisie. Oczekiwałam typowej młodzieżówki z wątkiem fantasy, a dostałam opowieść o bólu, tęsknocie i przeznaczeniu, a przede wszystkim o sile miłości i znaczeniu rodziny w życiu człowieka. Autorka stale podkreślała, jak niestałe jest nasze istnienie i jak szybko ono przemija, a także, że nie da się uciec przed tym, co jest nam pisane. Książka była swego rodzaju drzewem genealogicznym - poznaliśmy całe pokolenia i ich historię. Jest to piękna opowieść o kobietach, które choć były tak różne, powoli się docierały i latami wzmagały wzajemną miłość. "Osobliwe przypadki..." udowadniają, że nie ma rodziny idealnej, każda ma jakąś skazę, tragedię, która ciągnie się latami. Krótko mówiąc - byłam po prostu wzruszona i pozytywnie zaskoczona.
Moja ocena: 8/10



Kocham Kerstin Gier. Jej "Trylogia czasu" do tej pory śni mi się po nocach, mimo że czytałam ją dobre dwa lata temu. Kiedy tylko usłyszałam, że zostanie wydana kolejna jej książka, od razu ją zamówiłam i byłam pozytywnie nastawiona.
Zacznę może od przyjemniejszej części, czyli od oprawy graficznej. "Silver" ma cudowną okładkę z licznymi ozdobami, wgłębieniami i szczegółami, jest w twardej oprawie (chociaż jej cena jest identyczna, jak przy tych w miękkiej), na pierwszej stronie wydawnictwo pokusiło się o Ex Libris (inni też powinni się o to postarać, bo pomysł jest świetny i praktyczny), a w gratisie dostałam zakładkę tematyczną. Nie mam pytań!
Trochę gorzej z samą książką... wydaje mi się, że miałam zbyt wygórowane oczekiwania, spodziewałam się drugiej "Trylogii czasu", ale jej nie dostałam. Historia opisana w "Silver" jest raczej dla młodszych czytelników, nawet jej bohaterowie mają po bodajże 15 lat, więc nie spodziewajmy się tutaj dojrzałych dialogów. Chwilami po prostu wiało prostotą i schematami. Książka nie była zła, bo przyjemnie się ją czytało, autorka znów postawiła na humor i naprawdę sarkastycznych bohaterów, więc miło spędziłam z nią czas. Czasami była zbyt dziecinna, ale to może ja jestem już za stara na takie opowiastki.
Moja ocena: 5,5/10





Kosmos to nie moje klimaty, dlaczego więc skusiłam się na "Fobos"? Jestem okładkową sroką, ot co. Te kolorki i piękna modelka do mnie przemówiły i książka wylądowała w koszyku. Po "Misji 100" i "W otchłani" miałam wstręt do tego typu literatury, więc długo zabierałam się za "Fobos", ale okazało się, że moje obawy były bezpodstawne!
Akcja nie pędzi tutaj na łeb na szyje, ale sposób w jaki jest ona prowadzona naprawdę wciąga i mimo że chwilami działo się jedno i to samo, nie nudziłam się. Podobał mi się motyw przeplatania narracji, autor pokusił się tutaj o nutkę tajemnicy, mały spisek - dodało to smaczku całej opowieści, podkręciło jej klimat. Utożsamiając się z bohaterami, czułam się nieswojo. Atmosfera tej książki była mocno igrzyskowa - lot kosmiczny odgrywał się za fasadą zakłamanego programu, podobnie jak ten nadawany w Kapitolu, ale nie przeszkadzało mi to w czytaniu. Jednoczesnym plusem i minusem tej pozycji jest zakończenie, w którym akcja gwałtownie przyspieszyła i chwilami sama nie wiedziałam, co się dzieje. Był to ewidentny ruch autora zmuszający na do przeczytania drugiego tomu. 
Moja ocena: 6,5/10 



Serdecznie zapraszam do odwiedzenia mojego instagrama, z którego pochodzą wszystkie użyte przeze mnie zdjęcia! *klik*
Czytaliście którąś z nich? Co sądzicie?

środa, 13 lipca 2016

The Lying Game | Sara Shepard


Wszyscy znają serial „Słodkie kłamstewka”, a prawdziwi fani wiedzą też, że powstał on na podstawie książek. Ich autorką jest Sara Shepard i mimo że wszystkie szesnaście tomów już za mną, nie o tych książkach będę dziś mówić. Sara napisała bowiem coś jeszcze – o wiele mniej znana seria The Lying Game premierę ostatniego tomu miała ponad miesiąc temu, ale dopiero teraz zebrałam się do napisania tej recenzji – sama nie wiem, czemu.

 "Nie sądzę, żeby ktokolwiek z nas był normalny, wiesz? Wszyscy mamy jakieś mroczne sekrety."






Książki tej Pani mają to do siebie, że naprawdę ciężko streścić ich fabułę bez niepotrzebnego spoilerowania, ale spróbuję.
Emma przez przypadek dowiaduje się o istnieniu swojej siostry bliźniaczki – nie spodziewa się, że Sutton, w przeciwieństwie do niej, nie żyje w biedzie w kolejnych rodzinach zastępczych, ale ma dobry i kochający dom. Poprzez portal społecznościowy umawia się na spotkanie z siostrą, lecz gdy dociera na miejsca, nikogo nie zastaje. Zamiast bliźniaczki znajduje list, z którego dowiaduje się, że Sutton nie żyje, a on musi udawać ją przed rodziną i przyjaciółmi lub podzieli jej los.

Tytuł oryginalny: The Lying Game
Autor: Sara Shepard
Seria: całość
Liczba stron: -
Czas czytania: -

Gdybym miała krótko opisać styl pisania Sary, określiłabym go jako przyjemny. Język, którym się posługuje ma to do siebie, że nawet jeśli nic nam się w książce nie podoba, jesteśmy w stanie się w nią wkręcić. Nie twierdzę, że tak było ze mną, bo jak wspominałam – naprawdę lubię tę kobietę i jej dzieła. Chcę powiedzieć, że wszystko, co pisze jest przystępne, lekkie i czyta się to z zainteresowaniem. W przypadku serii „Gra w kłamstwa” nie mogłam oderwać się od kolejnych tomów, pochłaniałam je, a następnie ze zniecierpliwieniem czekałam na kontynuacje.
Fabuła TLG jest naprawdę ciekawa i myślę, że jak na książki młodzieżowe oryginalna. Ma to do siebie, że od razu chcemy wiedzieć, co będzie dalej i jakie będzie rozwiązanie.
Sara bawi się z czytelnikami podsuwając im pod nos nowe tropy, dowody i podejrzenia, a następnie kończąc książkę w taki sposób, że wszystko wydaje się nam pogmatwane i skomplikowane. W jednej chwili zmienia lubianą przez nas postać w diabła, którego nienawidzimy, a wraz z następnym rozdziałem jest nam wstyd, bo postać ta zostaje uniewinniona. Naprawdę to lubiłam, bawić się w detektywa wraz z główną bohaterką, czuć się wodzona i oszukiwana tak, jak ona.

Jeśli chodzi o bohaterów – nie powiem wam, kogo lubiłam, a kogo nie, bo to odebrałoby wam niepokój i podejrzliwość, jaką powinniście czuć, czytając. Powiem tylko, że każdy z nich wykreowany jest w inny sposób, są ludzcy i zróżnicowani. Główna bohaterka, Emma, zmienia się z biegiem czasu i zostało to w bardzo ładny sposób ukazane przez autorkę.

Myślę, że każdy z Was czytając „Grę w kłamstwa”, będzie miał w głowie wiele możliwości zakończenia. Będziecie mogli być źli i rozczarowani, gdy Sara Shepard będzie bawić się wami i waszymi pomysłami, ale na jej obronę powiem, że będziecie usatysfakcjonowani ostatnim tomem – ja byłam. Rozwiązanie całej sprawy wydało mi się spójne i logiczne, a ostatnie rozdziały wzruszające. Czułam w nich intymny klimat, zupełnie jakbym przez te 6 tomów stała się częścią powieści, rodziny Emmy i jej przyjaciółką.

Oprawa graficzna książek jest czymś równie wartym uwagi. Okładki może nie łączą się tak, jak w oryginalnej wersji, ale górują tu inne walory. Modelka jest naprawdę atrakcyjna i to właśnie tak wyobrażałam się Emmę i Sutton. Dodatkowo wydawnictwo zadbało o różnorodność okładek, dzięki czemu każda ma jakiś charakterystyczny element. Naprawdę mnie urzekły.




Naprawdę gorąco polecam zapoznanie się z tą autorką. Nie zrażajcie się ilością tomów, bo każdy z nich wypełniają ciekawe zwroty akcji i wartka fabuła. Jeśli boicie się wchodzić w szesnaście tomów Pretty Littre Liars – spróbujcie The Lying Game. Mam nadzieję, że moja recenzja chociaż trochę was do tego zachęciła.


MOJA OCENA: 8/10

środa, 1 czerwca 2016

Ugly love | Colleen Hoover










Gdybym miała wybrać jedną autorkę New Adult, której książki miałabym czytać do końca życia, wybrałabym Colleen Hoover. To właśnie jej książka, Hopeless, odmieniła mój gust czytelniczy, ponieważ wcześniej wyjątkowo nie przepadałam za obyczajówkami, romansami, czy jakkolwiek mam nazwać ten gatunek. To nie tak, że w tej chwili mogę określić się fanką i zwolenniczką Young/New Adult, ale gdy tylko w nowościach czytelniczych pojawia się nazwisko tej Pani, serce zaczyna mi szybciej bić, bo wiem, że gdy tylko chwycę jej nowe dzieło do ręki, przepadnę. Tak było i tym razem, gdy po wielu miesiącach wyczekiwań przysiadłam do Ugly Love.


"Czasami trzeba zostawić przeszłość za sobą."






Tytuł oryginalny: Ugly love
Autor: Colleen Hoover
Seria: -
Liczba stron: 338
Czas czytania: 2 dni


Główną bohaterką Ugly Love jest początkująca pielęgniarka Tate, która wprowadza się do mieszkania swojego brata, młodego i przystojnego pilota. Nie wie jednak, że po drugiej stronie korytarza spotka kolejnego przedstawiciela tego zawodu - Milesa. Tate stara się nie zwracać uwagi na przyjaciela swojego brata, zresztą vice versa, coś jednak przyciąga tych dwoje do siebie, a wkrótce sprawia, że zawiązuje się między nimi dziwny układ.

Fabuły tej książki nie da, po prostu nie da się opisać tak, żeby nie brzmiała jak typowa młodzieżówka, erotyk na miarę Grey'a. 
Osoby, które czytały coś tej autorki na pewno potwierdzą, że opisy jej książek zawsze brzmią banalnie, jednak Colleen jakimś cudem robi z nich niewyobrażalnie emocjonalną opowieść, która nie daje czytelnikowi spać po nocach.
Chwilami sama nie wiedziałam, co powinnam myśleć. Uczucia zmieniały się z rozdziału na rozdział. Można powiedzieć, że Hoover balansowała na linie i chwilami zbyt mocno przechylała się w jedną lub drugą stronę. Mało było typowo spokojnych momentów, w których mogliśmy bez większych emocji przewracać kolejne strony. W jednej chwili skakałam ze szczęścia i piszczałam z zachwytu, a w drugiej zagryzałam zęby i powstrzymywałam łzy bezsilności. Perypetie pary nie były takie proste, jak moglibyśmy się spodziewać. Momentami doprowadzało mnie to do szału!
Wiem, że wiele osób nie pochwala fenomenu tej autorki i jestem w stanie to zrozumieć, lecz dla mnie sposób jej pisania, kreacja bohaterów i cała konstrukcja książek to tak wspaniała mieszanka, trafiająca prosto w serce.

"Miłość nie zawsze jest piękna, Tate. Czasami przez lata masz nadzieję, że okaże się czymś innym. Czymś lepszym.           A potem, zanim się obejrzysz, wracasz do punktu wyjścia i zostajesz z niczym."


Bohaterowie są fundamentem tej opowieści. Tate jest lekko bezczelna, zagubiona, ale to dobra dziewczyna. Z kolejnymi stronami przyzwyczajałam się do jej osobowości i naprawdę ją polubiłam.
Taka samo Miles, autorka celowo okryła go pewną tajemnicą. Jego chłodna postawa sprawiała, że nie tylko Tate przekonywała się do jego charakteru, ale też czytelnicy.
Na dodatkową uwagę zasługują postacie poboczne. Wyjątkową sympatią obdarzyłam kochanego Kapitana, skarbnice mądrości i pięknych cytatów. 

Nie będę rozpisywać się o stylu, ponieważ nie zmienił się od czasu ostatniej książki. 
Autorka zastosowała ciekawą kompozycję tekstu w rozdziałach z perspektywy Milesa, podkreślała tym sposób jego patrzenia na świat i problemy, z jakimi się mierzył.
Właśnie te problemy stanowią dodatek do historii miłosnej głównych bohaterów, bo tak, Colleen ponownie poszła w sekrety sprzed lat i ciężką przeszłość, ale rozwiązanie tej zagadki zdruzgotało mnie nawet bardziej niż w Hopeless. 
Przepłakałam całą końcówkę, do tej pory wracam do tego myślami i czuję ucisk w sercu. 
Powtórzę: polecam, naprawdę polecam Ugly love. Książka zadowoli fanów tego gatunku, a nawet ci, którzy za nim nie przepadają powinni spróbować czegoś od Colleen Hoover, nie powinniście się zawieść.

MOJA OCENA: 10/10

piątek, 4 marca 2016

Szklany miecz | Victoria Aveyard







Czekałam cały rok na drugi tom "Czerwonej królowej". Kiedy tylko kontynuacja trafiła w moje ręce, zabrałam się do czytania i pochłonęłam tę pozycję w ciągu trzech dni. Czy "Szklany miecz" był lepszy od swojej poprzedniczki? 



"Powiedziałem ci kiedyś, że każdy może zdradzić każdego. Wiem, że pamiętasz moje słowa (...)  Nikt nie urodził się złym człowiekiem, tak samo jak nikt nie rodzi się samotny. Stajemy się tacy przez wybory, których dokonujemy i okoliczności, w jakich przychodzi mam żyć."